Σκέψεις...
 
Τον Βαρουφάκη δεν τον γνωρίσαμε μόλις τώρα, που εισέβαλε στη δημόσια ζωή ως αστέρας;, σωτήρας;, σούπερμαν;, εκφραστής του μεγαλείου της ελληνικής φυλής; -όλα αυτά, αλλά και ως σύμβολο ανδρισμού κλπ, κλπ. Τον γνωρίζαμε τώρα και 4-5 χρόνια, από τότε που άρχισε να εμφανίζεται συχνά πυκνά στις φιλόξενες οθόνες των καναλιών και να αναπτύσσει άνετα και πειστικά(;) τις ριζοσπαστικές απόψεις του. Μαθαίναμε πως είναι σπουδαίος πανεπιστημιακός καθηγητής της οικονομικής επιστήμης στο εξωτερικό και γενικά ένας από τους σπουδαίους  Έλληνες της διασποράς, που μας κάνουν να αισθανόμαστε υπερήφανοι, ως φυλή.
  Όλα αυτά τα θετικά, επιβραβεύτηκαν, πρώτα με την μοναδική σχεδόν εκτόξευσή του ως πρώτου σε ψήφους, σε όλη την Ελλάδα, βουλευτή, και δεύτερο, με την τοποθέτησή του στη θέση του υπουργού Οικονομικών της νέας κυβέρνησης, μια θέση δηλαδή, από την οποία θα έπρεπε να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ για "κούρεμα" -λέμε τώρα- του καταραμένου χρέους, για απρόσκοπτη χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, για κατάργηση της λιτότητας, για έξοδο από την κρίση κλπ.
  Υποθέταμε και υποθέτουμε πως ο Γιάνης (με ένα ν, έτσι το θέλει ο ίδιος, γιατί δεν ξέρω) ξέρει τι θέλει, έχει σχέδιο στο νου του, ξέρει τα μονοπάτια και τις λύσεις των προβλημάτων, τέλος πάντων είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Δεν εννοώ αυτές τις ανοησίες, πως έχει πολλά πτυχία και ο Ντάισενμπλουμ είναι απλά γεωπόνος (νομίζω), ότι ο Σόιμπλε είναι ...κουτσός! (κούτσαβλος, λέει ο Σταύρος, ποιος Σταύρος, μη ρωτάτε, όχι πάντως ο Θεοδωράκης βέβαια), πως η Μέρκελ είναι ανέραστη (αλλοιώς το λένε, αλλά ας μην τα γράψουμε όλα) κ. ά. τ. Τι με έκανε να τρομάξω λίγο; Άσχετο με το χρέος, την "θεωρία των παιγνίων!" κλπ, αλλά σχετικό με τη δουλειά του Γιάνη: Είδε πως ένας άλλος, σπουδαίος αν και αδικημένος οικονομολόγος, ο Στ. Μάνος, έγραψε στο τουίτ του (αν έτσι το λένε) πως, αν το κράτος κόψει εντελώς την ήδη κουτσουρεμένη κρατική χρηματοδότηση στην Τ. Αυτοδιοίκηση, θα εξοικονομήσει γύρω στα 2,5 δις ευρώ, και άρα μπορεί να καταργήσει εντελώς τον ΕΜΦΙΑ. Όσο για τους Δήμους, ας επιβάλουν τοπικούς φόρους στους δημότες τους, οι ΟΤΑ για να λειτουργήσουν!!!
  Και καλά, ο Μάνος είναι Μάνος, λέει κατά καιρούς διάφορα απίστευτα (είχε πει τότε, επί Μητσοτάκη, να βρεθεί αγοραστής για τα Μεταλλεία Κασσάνδρας και τα δίνει για 1 δραχμή!), τέλος πάντων Μάνος είναι, γι αυτό και ...μόνος. Το ζήτημα είναι, όχι τόσο ότι ο Βαρουφάκης βρήκε καλή την ιδέα του Μάνου για την ολοσχερή κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης στους ΟΤΑ(!), αλλά ότι, ακούγοντας κάτι, απίστευτο και εντελώς αβασάνιστο (εντελώς ανόητο, θα έλεγα εγώ*), το υιοθετεί!, αποδεικνύντας έτσι ότι δεν έχει σχέδιο, ότι βαδίζει βλέποντας και κάνοντας, σε μια θέση στην οποία, αυτός πριν απ' όλους θα πρέπει να ξέρει πού πηγαίνει, -πού ΜΑΣ πηγαίνει δηλαδή, ότι τα λάθη τιμωρούνται, ότι αν πέσεις στο πηγάδι δεν έχει σωτηρία, απλώς ...πνίγεσαι!.
  Σκέφτομαι λοιπόν, μήπως τελικά ο μεγάλος ειδικός περί τα οικονομικά, είναι εντελώς ερασιτέχνης; Μήπως τελικά ο Βαρουφάκης, αποδειχτεί ...Μπαρουφάκης; -ας μην εκληφθεί ως κρύο ευφυολόγημα  Αν ναι, αλίμονο σε μας.
  Εύχομαι ειλικρινά να κάνω λάθος και να αδικώ τον νέο πολιτικό αστέρα, ο οποίος, μακάρι να αποδειχτεί όχι διάτων αστήρ, αλλά αεί φεγγοβόλος αστήρ. Λύτης προβλημάτων και όχι πρόβλημα ο ίδιος. Ίδωμεν.
..............................
* Θα μπορούσε βέβαια ο Μάνος να προτείνει ολοσχερή κατάργηση της χρηματοδότησης (πχ)της ...εκπαίδευσης, τις δαπανες της οποίας θα έπρεπε να αναλάβουν οι γονείς των παιδιών, όπως γινόταν πριν κάποιους αιώνες. Θα είχε και μια λογική: Γιατί άλλωστε να πληρώνουν για τα σχολεία οι άτεκνοι, οι χωρίς παιδιά, οι ανύπαντροι κλπ. Έτσι θα οικονομούσε ο προϋπολογισμός πολλά δις και θα λυνόταν αυτόματα και εύκολα το άλυτο οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Ιδού! (λες να φτάσει η σκέψη μου αυτή ως τα αυτιά του Βαρουφάκη και να την υιοθετήσει;)      

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέρα από τα εσωτερικά της χώρας μας, που χαρακτηρίζονται βέβαια από τις πολιτικές εξελίξεις, τις εκλογές, τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και το σχηματισμό κυβέρνησης, με δεκανίκι δυστυχώς τον Καμμένο, κλπ,κλπ, υπάρχουν σοβαρά θέματα, διεθνούς ενδιαφέροντος, αλλά που, θέλουμε δεν θέλουμε, επηρεάζουν και την Ελλάδα. Όλα αυτά αισθάνεται κανείς την ανάγκη -εγώ τουλάχιστον, ναι- να τα σημειώσει, να τα σχολιάσει, έστω και με μόνο ακροατή τον εαυτό του. Τέτοια είναι ασφαλώς και πριν απ' όλα η εγκληματική δράση του ISIS, αυτού του φοβερού μορφώματος, του ισλαμικού χαλιφάτου, που ξεκίνησε από το μηδέν(;) και απλώθηκε σε πολύ μεγάλο μέρος της Συρίας και του Ιράκ, πατώντας σε εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα αθώων ανθρώπων και απροκάλυπτα απειλεί όλη τη λεγόμενη Δύση (δες γαλλικό Σαρλί κλπ). Ανάλογο με το ΙΣΙΣ είναι και η όχι λιγότερο εγκληματική Μπόκο Χαράμ, που σφάξει ανελέητα στην καρδιά της Αφρικής.
  Λιγότερο σοβαρά, αλλά με αυτονόητο ενδιαφέρον για μας, είναι η ουσιαστική μετεξέλιξη του Ερντογάν σε ουσιαστικό σουλτάνο, με ό,τι αυτό σημαίνει για την ευρύτερη περιοχή, αλλά και με την μετεξέλιξη του Πούτιν σε καρικατούρα Τσάρου. Μ' αυτόν τον τελευταίο θα ασχοληθώ παρακάτω, γιατί νομίζω πως όλοι μας έχουμε αγανακτήσει από τις επεκτατικές δράσεις του, σε βάρος -προς το παρόν- της Ουκρανίας. Αφού προσάρτησε, με συνοπτικές διαδικασίες, την Κριμαία, ήδη δρα στην ανατολική Ουκρανία, με σκοπό να προσαρτήσει όλες τις περιοχές που έχουν μικρή ή μεγάλη παρουσία ρωσόφωνων κατοίκων, με αποτέλεσματα όσα καθημερινά παρακολουθούμε στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Κάπως του "κόπηκαν τα ποδάρια" με την πτώση των τιμών του πετρελαίου και του φ. αερίου, όμως δεν το βάζει κάτω. Είναι προφανώς ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος στην πιο ακατάλληλη θέση. Ας δούμε όμως τι γράφουν σήμερα (6 Φεβρ.) ΤΑ ΝΕΑ, (σ. 29). Με τίτλο Ο ΠΟΥΤΙΝ ΕΝΕΙΣΧΥΕΙ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, και επίτιτλο "Αύξηση 33% στις δαπάνες για ρωσικούς εξοπλισμούς", γράφει:
   " Η κρίση που χτύπησε τη ρωσική οικονομία, δεν άφησε ανεπηρέαστο κανέναν κλάδο, καθώς η χρηματοδότησή της περικόπηκε κατά 10%. Αλλά σε αυτόν τον γενικόν κανόνα υπάρχει μια εξαίρεση. Και αυτή είναι η πολεμική βιομηχανία, της οποίας ο προϋπολογισμός αυξήθηκε κατά 33% για να φτάσει τα 3,3 τρις ρούβλια (περίπου 43 δις ευρώ). Αυτή η αύξηση μεταφράζεται σε εκατοντάδες άρματα μάχης και πυραύλους, που συναρμολογούνται στις αλυσίδες παραγωγής, σε μαχητικά που πετούν στους ευρωπαϊκούς ουρανούς και σε χιλιάδες στρατιώτες που συμμετέχουν σε στρατιωτικά γυμνάσια, προκειμένου να επιδείξουν το αξιόμαχό τους.
  Όπως επισημαίνουν αναλυτές, αυτό που θέλει να δείξει η Μόσχα, είναι ότι η οικονομική ύφεση δεν έχει καμία απολύτως επίπτωση στον εκσυχρονισμό της πολεμικής της μηχανής...
  ΤΟ ΝΕΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ της Ρωσίας, έτσι όπως το περιέγραψε ο Βλαντιμίρ Πούτιν τον περασμένο Δεκέμβριο, θέτει το ΝΑΤΟ  στην κορυφή των εν δυνάμει απειλών. Το Κρεμλίνο θεωρεί επίσης ότι πρέπει να δοθεί μια απάντηση στην εξάπλωση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στη ρωσική σφαίρα επιρροής. Στην ουκρανική κρίση η Μόσχα έκανε για πρώτη φορά μια επίδειξη των ικανοτήτων της... (γράφει και άλλα ανάλογα το άρθρο, πλην λόγω χώρου παραλείπονται) 

δοκιμαστικό. λειτουργεί;

Πραγματικά "τεχνικοί λόγοι" δεν μου επέτρεπαν, επί μακρόν, να κάνω αναρτήσεις -έστω και αραιές. Ελπίζω το θέμα να ξεπεράστηκε. Ζ.

                          Το χρονικό μιας τραγωδίας (συνέχεια)
  Συνεχίζουμε την παράθεση ορισμένων κομματιών από το "ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ", που ξεκινήσαμε προχτές:

                     VII.                     Σ τ α   ό π λ α

                                     Δε ρωτάμε πια
                                     τι καρδιά χτυπά στα στήθη εκείνων
                                     που μας φωνάζουν "επιστράτευση".
                                     Η ώρα είναι τραγική.
                                     Η Ελλάδα πρέπει να μαζέψει
                                     τα καριοφύλλια της.
                                     Να δράξει τα σπαθιά
                                     και τα λιανοντούφεκα
                                     και να σταθεί ορθή
                                     (μ' όλες τις πληγές της)
                                     μπροστά στο γορίλα.

                                     Στα όπλα αδέρφια
                                     και καλό βόλι.

                   VIII.                  Ε κ ε ί   κ ά τ ω

                                     Ως τόσο
                                     αρμαθιές κρεμόμαστε
                                     στις πηγές των ερτζιανών.
                                     Νιώθουμε
                                     το κορμί της μάνας να σπαράζει,
                                     καθώς οι ριπές τής ξεσκίζουν 
                                     και οι ερπύστριες τής λιώνουν
                                     ένα κομμάτι του.
                                     Οι βόμβες σκάζουν τόσο σιμά μας
                                     που τις ακούμε καθαρά
                                     και βλέπουμε ψηλά
                                     τα κομμάτια απ' τα τσακισμένα κορμιά
                                     και τα κρεβάτια των νοσοκομείων.
                                     Τα δόντια μας σφιγμένα
                                     συνθλίβουν την απόφαση να σπεύσουμε
                                     κι η γλώσσα πιο μέσα
                                     πικρή σα φαρμάκι.

                
                    ΧΙ.               Υ π ο χ θ ό ν ι ε ς  δ υ ν ά μ ε ι ς

                                   Κι όταν οι γνωστές κι άγνωστες
                                   δυνάμεις του σκότους
                                   και της προδοσίας
                                   καρφώνουν κάθε συμπαράσταση
                                   μακριά
                                   κι αρπάζουν
                                   χέρια, πόδια, μαλλιά,
                                   την Κύπρο,
                                   οι γιοι του Αττίλα
                                   βρίσκουν επιτέλους την καρωτίδα
                                   και καρφώνουν βαθιά
                                   τη λόγχη.
                                   Και μακριά ο Μεττερνίχος*,
                                   ακούει το ρόγχο, 
                                   τρίβει τα χέρια
                                   κι ετοιμάζεται για τη δεξίωση.

                                   Μια ακόμη "λύση" έχει δοθεί. 
                            ( Μεττερνίχος: Ο υπ. εξωτερικών των ΗΠΑ Χ. Κίσσιγκερ)                             

  
             ΧΙΙ.                     Ο ι   έ ν ο χ ο ι

                                 Όμως εδώ
                                 οι επαίσχυντοι ένοχοι
                                 αντί να ζητήσουν τη λύτρωση
                                 σε όποιαν "συκομωρέαν"
                                 κλιμακώνουν την παραφροσύνη.

                                 Αλίμονο,
                                 αύριο τι μέρα θα ξημερώσει;


             ΧΙΙΙ.                Η   Λ ε υ τ ε ρ ι ά  μ α ς

                               Ο Θεός όμως
                               τρόμαξε πια να βλέπει
                               την Ελλάδα στην καταδίκη.
                               Βαριά, πολύ βαριά,
                               πλήρωσε ξένες αμαρτίες.
                               Στα σπλάχνα της ένα μαχαίρι
                               τη σφάζει χρόνια τώρα.
                               Όχι πια λοιπόν:
                               Ώρα για τη λευτεριά.
                               Δυνάμεις καταχθόνιες,
                               από δω είναι το Ταίναρο.
                               Ας φωτίσει την Ελλάδα
                               ήλιος ελευθερίας.
                               Και μέσα στο παραλήρημα
                               ο Έλληνας καταλαβαίνει
                               γιατί το φαρμάκι στο στόμα.
                               Τούτη τη λευτεριά
                               πολύ ακριβά την πλήρωσε.


           XV.                 1 4   Α υ γ ο ύ σ τ ο υ

                              Βαριά νύχτα στη Γενεύη.
                              Είναι εξώφθαλμο πια.
                              Τα νήματα φαίνονται τώρα καθαρά.
                              Τα προσχήματα είναι αδύνατο
                               να τηρηθούν.
                               Και τότε
                              αρχίζει η νέα -απίστευτη-
                              "επιχείρηση ειρήνης
                              του ηρωικού στρατού".
                              Ο Αττίλας έχει πια
                              συναγμένες όλες τις δυνάμεις του.
                              Όλα είναι έτοιμα για τη σφαγή.
                              Το θύμα είναι έτοιμο,
                              δεμένο πισθάγκωνα,
                              κι ο Αττίλας κραδαίνει
                              την αιμόφυρτη σπάθα.                

     
       XVI.                 Σ φ α γ ή

                            Το αίσχος ολοκληρώνεται.
                            Η φρίκη ξεχείλισε
                            τα τρυφερά ακρογιάλια.
                            Ο Δαυίδ, προδομένος,
                            κρεουργείται.
                            Οι οβίδες ξεκοιλιάζουν τη γης.
                           Τα σιδερένια όρνια, ουρλιάζοντας,
                           αδειάζουν το θάνατο.
                           Οι ασήκωτες ερπύστριες
                           λιώνουν τη γης. 
                           Σπλάχνα παιδιών
                           και κεφάλια γερόντων
                           σκίζουν τον αέρα.
                           Και η φωτιά
                           έρχεται ν' αφανίσει
                           τ' αχνάρια του αίσχους.
                           Ο Αττίλας
                           σουβλίζει τη μάρτυρα.
                           Η αυλαία πέφτει.
                           Η φοβερή πράξη τελειώνει.
                           Και μέσα στις οιμωγές
                          των θεατών και των θυμάτων,
                          τρυπάει τ' αυτιά
                          το μακρινό χειροκρότημα:
                          Ο Μεττερνίχος επικροτεί
                          μ' αισχρή ανακούφιση.

  
      XIX.                   Ό μ ω ς

                         Όμως,
                        η χαίνουσα πληγή,
                        δε μπορεί να κλείσει
                        στο χειρουργείο
                        μιας επαίσχυντης διπλωματίας.
                        Η Ελλάδα τώρα ξέρει
                        πόσο ψηλά τοποθετείται
                        η αξιοπρέπεια.
                        Και ξέρει να κρατά το κεφάλι ψηλά
                        όσο κι αν οι καταιγίδες
                        σαρώνουν τις αυλές και τις στέγες του κόσμου.
                        Μέσα στις ψυχές των Ελλήνων
                        φωλιάζει ανίκητη η πίστη,
                        πως ξημερώνει
                        ένα ελληνικό αύριο.
                        Οι μέρες του εφιάλτη
                        τελειώνουν.
                        Κοντά είναι η αυγή.
                        Η Ελλάδα βρίσκει το δρόμο της
                        κρατώντας σφιχτά
                        τη χρυσοκόρη της.
                        Αδέρφια, κουράγιο,
                        το αύριο μάς περιμένει.                   


  XX.                 Ό ρ θ ι ε ς   ψ υ χ έ ς

                       Όχι πια δάκρυα.
                       Στον πόνο χρειάζονται
                       όρθιες ψυχές
                       και στεγνά μάτια.
                      Αδέρφια μας
                      σας απλώνουμε από δω
                      το χέρι.
                      Η ζεστασιά
                      κι η δύναμή του
                      είναι για σας.
                      Μη φοβάστε
                      την παγωνιά του χειμώνα
                      και της προσφυγιάς.
                      Όρκος βαρύς
                      βγαίνει απ' τα στήθια μας:
                      " Μαζί σας
                      στη ζωή
                      και στο θάνατο".
                      Αδέρφια μας
                      η Λευτεριά σας είναι χρέος μας.
                      Γιατί τη δική μας Λευτεριά
                      σε σας τη χρωστάμε.

     Έτσι τελείωνε το χρονικό, που γράφηκε τον Σεπτέμβρη του 1974. Πιστεύαμε τότε πως σύντομα θα δοθεί μια λύση, και μάλιστα "δίκαιη λύση". Ξαναβγήκε δέκα χρόνια αργότερα, το 1984, όμως, αντί για λύση οι Τουρκοκύπριοι ανακήρυξαν χωριστό κράτος στα κατεχόμενα. Πέρασαν ακόμη δέκα χρόνια και το 1994 ξαναβγήκε το "Χρονικό" με τίτλο "ΜΕΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΕΤΗ", όπου μάλιστα υπήρχε και 2ο μέρος με τίτλο "Μελαγχολικό και οργισμένο συμπλήρωμα".
  Το 2004 το Κυπριακό είχε σχεδόν ξεχαστεί. Είχε σκεπαστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Του χρόνου θα κλείσουν 40 (!) χρόνια, με τη διαπίστωση πως στο Κυπριακό τα πράγματα είναι κάθε χρόνο και χειρότερα...                           
                                         
     
                                  

                             

                 Το χρονικό μιας τραγωδίας

  Επίκαιρο, αφού συμπληρώθηκαν 39 χρόνια από τον Ιούλιο του 1974, είναι το "ποιητικό" δημιούργημά μου "Το χρονικό μιας τραγωδίας". Αντί άλλου εισαγωγικού, παραθέτω τον "πρόλογο" της πρώτης, -πολυγραφημένης- "έκδοσής" του. Έγραφα:

                       Π ρ ό λ ο γ ο ς

   Αναγνώστη

  Είναι στιγμές που η ψυχή του ανθρώπου φουσκώνει, ξεχειλίζει και ζητά ν' αδειάσει.

  Μια τέτοια στιγμή γέννησε και το "ΧΡΟΝΙΚΟ".

  Λέγοντας "στιγμή" σχεδόν κυριολεκτώ, γιατί το "ΧΡΟΝΙΚΟ" "βγήκε" σε ελάχιστο χρόνο, σα γάλα που ξεχείλισε ξαφνικά πάνω στη φλόγα.

  Θέλησα μάλιστα να το αφήσω όπως βγήκε, χωρίς χτενίσματα και διορθώσεις.

  Πολύ πιθανόν να μην είναι λογοτέχνημα. Είναι όμως  α λ η θ ι ν ό,  βγαλμένο από το φοβερό καμίνι του καλοκαιριού που μας πέρασε.

  Αλλά οι κρίσεις δεν μου ανήκουν.

  Ορμύλια Χαλκιδικής                                                     Γ. Ζωγραφάκης

     Σεπτέμβρης  '74                                                             Δάσκαλος

  {σημ.: στο εξώφυλλο είχα μια σκέτη Κύπρο, πάνω στην οποία το μόνο που υπήρχε ήταν: "... εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος... (Ελύτης) }

   Μερικά από τα περιεχόμενα:

          Ι.             1 5  Ι ο υ λ ί ο υ  7 4    

                          

                              Ο  Κ ά ι ν

                   

                   Και ξαφνικά ξεπρόβαλαν τα τανκς.

                   Οι ερπύστριες ούρλιαξαν    

                   κι οι μαύρες κάνες φτύσαν το θάνατο.

                   Αντίκρυ σταυροί και σημαίες

                   μάταια καλούν σ' ενότητα.

                   Κι όμως χέρια Ελλήνων

                   χύνουν αίμα ελληνικό

                   κι ο κόσμος βουβαίνεται

                   από τη φρίκη.

                   Ω, της παραφροσύνης.  

       

          ΙΙ.           1 5 - 2 0   Ι ο υ λ ί ο υ

                   

                    Τ' αδέλφια, μακριά,

                    έχουν χειροπέδες στα χέρια

                    και μια πνιγμένη λαλιά στο λαρύγγι.

                    Μαθαίνουν τα νέα,

                    μαντεύουν την αλήθεια

                    και παγώνουν.

                    Αναλογίζονται τις συνέπειες

                    και φρικιούν.

                    Θεέ μου

                    ως πού; 

   ... V.         2 0   Ι ο υ λ ί ο υ  ώ ρ α  5. 3 0

                    Σάββατο πρωί.

                    Ήλιος χρυσός στεφανώνει τις κορυφές.

                    Τα παιδιά κοιμούνται ακόμη

                    και χαίρονται όνειρα παιδικά χαρούμενα.

                    Αλλά,

                    βόμβος σκληρός τσακίζει την κοιμισμένη ακοή.

                    Οι καρδιές παγώνουν

                    και η αναπνοή κόβεται.

                    Και τότε οι εκρήξεις

                    τσακίζουν την πρωινή γαλήνη.

                    Τα όνειρα των παιδιών θρυματίζονται

                     και τινάζονται στον αέρα

                     μαζί με τα καδρόνια

                     απ' τα παράθυρα.

                     Έχει ανοίξει πλήρως πια

                      η αυλαία της τραγωδίας.

          VI.            Ε μ ε ί ς

                      Εμείς, εδώ,

                      εκατοντάδες μίλια μακριά,

                      φρικιασμένοι κι ανήμποροι,

                      κρεμόμαστε στα ερτζιανά.

                      Μέσα μας ξυπνάνε οι παππούδες

                      που φωνάζουν "Λευτεριά ή θάνατος".

                      Μεσολόγγια κι Αρκάδια

                      τινάζονται μπρος στα μάτια μας

                      και στις μαρμάρινες προτομές

                      των πολέμαρχων του '21

                      αρχίζει να ρέει ξαφνικά πύρινο αίμα.

                      (επόμενη επιλογή σε άλλη ανάρτηση)