Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

21-7-12 (Εβδομαδιαία)
                          Αυτή δεν είναι …τρύπα. Είναι χάος!
  Ψάχνονται να βρουν τρόπο να κλείσουν «τρύπα» 11,5+3,5 δις ευρώ. Κι αυτό χωρίς να αυξήσουν τα έσοδα, αλλά μόνο μειώνοντας τα έξοδα. Μα εδώ χρειάζονται θαυματοποιοί, όχι απλά …Στουρνάρια! Οι προθέσεις καλές, το αποτέλεσμα δύσκολο ή μάλλον αδύνατο. Να δούμε…
                Δίτροχα: Ιδιότυπο καθεστώς ασυλίας
  Το περιστατικό της δολοφονικής οδήγησης δικύκλου –και μάλιστα μεγάλου κυβισμού- στο κέντρο της Αθήνας, κατά το οποίο εγκληματίας οδηγός, νέος, μόνιμος υπαξ/κός Πολεμ. Ναυτικού, -χωρίς όνομα και φωτογραφία, αφού ο απαράδεκτος νόμος έτσι το θέλει-, αφού πέρασε τρία κόκκινα φανάρια και παρέσυρε έναν ποδηλάτη, έπεσε πάνω σε μητέρα, που κρατούσε από τα χεράκια τα δυο εφτάχρονα, δίδυμα παιδιά της και περνούσε από τη διάβαση, και τους τσάκισε κυριολεκτικά, μόνο σε θαύμα δε οφείλεται το γεγονός ότι επέζησαν (το αγοράκι δεν πέρασε ακόμη τον κίνδυνο) -επέζησαν, αλλά τα πολλαπλά σωματικά και ψυχικά τραύματά τους θα τους συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή-, φέρνει για συζήτηση το ιδιότυπο καθεστώς ασυλίας που αφορά τους κατόχους και χρήστες δικύκλων: Εκτός ελαχίστων, που χρησιμοποιούν τα δίτροχα αυτά σωστά και που έτσι είναι χρήσιμα και οικολογικά –σε σύγκριση με τα αυτοκίνητα- τα περισσότερα είναι όργανα συνεχών τροχαίων παραβάσεων. Για τους δικυκλιστές υπάρχουν ειδικοί κανόνες τροχαίας ή σωστότερα, δεν υπάρχουν κανόνες. Στις πόλεις ελίσσονται μεταξύ των άλλων τροχοφόρων, προσπερνούν από όπου τους βολεύει, κινούνται συνεχώς πάνω στη διπλή γραμμή ή και στην αντίθετη λωρίδα και τελικά, όλοι μαζί, συσσωρεύονται στα φανάρια, μπροστά από τα άλλα οχήματα που περιμένουν και όλοι μαζί ξεκινούν πριν ακόμη ανάψει το πράσινο. Στους επαρχιακούς δρόμους, ιδιαίτερα οι οδηγοί μηχανών μεγάλου κυβισμού, τρέχουν με απίθανες ταχύτητες, προσπερνούν απανωτά τα άλλα οχήματα, μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα, ενώ θεωρούν άγνωστη έννοια την λεγόμενη προτεραιότητα. Παρ’ όλον ότι, ως δίτροχα, έχουν επισφαλή ισορροπία, τρέχουν υπερβολικά και κάθε τροχαίο, που μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή, είναι μοιραίο.
  Όλα αυτά συμβαίνουν υπό την ανοχή της  Τροχαίας, της οποίας η παρουσία γενικά περιορίζεται στο στήσιμο του ραντάρ σε ορισμένα, γνωστά σε όλους, σημεία, και στην επιβολή των γνωστών προστίμων. Καμία επίβλεψη, έστω και σπάνια, με μέσα πχ με συμβατικές πινακίδες που θα κινούνται μέσα στην κυκλοφορία, με χρήση οργάνου ταχύτητας κλπ, ώστε ο οδηγός να φοβάται έναν έλεγχο σε οποιοδήποτε σημείο. Τώρα ξέρει τα σημεία ελέγχου –ή ενημερώνεται από το φιλικό αναβόσβημα των φώτων των αντίθετα κινούμενων οχημάτων- προσπερνά αυτά τα σημεία και στη συνέχεια κινείται με βάση την αγωγή, τη συνήθεια και τη νοοτροπία του. Οι δε δικυκλιστές συνεχίζουν τους ελιγμούς και …όποιον πάρει ο χάρος. Στην Αθήνα μια μάνα τραυματίστηκε σοβαρά, τα δυο παιδάκια της είναι θαύμα που κρατήθηκαν στη ζωή. Να σημειώσουμε ακόμη ότι, ενώ στην αρχή η τύχη των παιδιών ήταν πρωτοσέλιδη, στη συνέχεια σχεδόν «θάφτηκε» η είδηση. Να φταίει το γεγονός ότι έγινε γνωστό πως η οικογένεια αυτή είναι πολωνικής καταγωγής; Λέω τώρα, εγώ ο καχύποπτος…
                        Αθλητισμός: Υπάρχουν και καλές ειδήσεις
  Σε μια περίοδο που υπάρχει πλήθος αθλητικά γεγονότα, με αποκορύφωμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που αρχίζουν τέλος του μήνα στο Λονδίνο, η ελληνική παρουσία  είναι από ασήμαντη ως μέτρια. Και όμως, απρόσμενα ίσως, η ευχάριστη έκπληξη ήρθε από κει που δεν το περιμέναμε: Από την εθνική μας ομάδα νέων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, η οποία έφτασε στον τελικό και έχασε τελικά από την ανώτερη αντίστοιχη ομάδα της Ισπανίας, η οποία κινείται στα χνάρια της ομάδας των μεγάλων που έχει σαρώσει τα πάντα διεθνώς.
  Αυτή η ομάδα των νέων, τόσο ως σύνολο, όσο και ως άτομα, έδειξε ότι είναι «χρυσάφι» και ασφαλώς είναι υπόσχεση ότι, μεγαλώνοντας τα παιδιά λίγο ακόμη, θα είναι το νέο πρόσωπο της ομάδας των μεγάλων, που μπορεί να ξαναβρεθεί στον «αφρό» του αθλήματος στην Ευρώπη. Εντύπωση πάντως προκάλεσε η αγνόηση της πορείας των μικρών που, μόνο όταν νίκησαν την Αγγλία και έφτασαν στον τελικό, ξύπνησαν τα αρμόδια κρατικά κανάλια, ώστε να μεταδώσουν τον τελικό. Ως τον ημιτελικό τα έθαψαν τα παιδιά, στον τελικό έτρεξαν να δείξουν παρουσία!
  Πάντως, η παρουσία των νέων είναι μια ευχάριστη είδηση και μακάρι να στρέψει τους ελληνικούς συλλόγους στα ελληνόπουλα και όχι στους ξένους, αμφίβολης και συχνά μηδενικής αξίας (θυμάμαι ένα σχόλιο που έγραψα στη στήλη αυτή για μια ομάδα που και οι 11 παίκτες που έπαιξαν, αλλά και οι 3 αναπληρωματικοί, ήταν όλοι ξένοι, και διερωτώμουν ποιας εθνικότητας ομάδα ήταν –ήταν ο ελληνικός «Άρης» τελικά).
  Λοιπόν, παπούτσι από τον τόπο σου, τελικά, που …δεν είναι και μπαλωμένο…    

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

16-06-12 (Εβδομαδιαία)
                                 Επί της κάλπης
  Κυριολεκτικά πάνω στην κάλπη βρισκόμαστε, ως Έλληνες πολίτες. Με την ψήφο μας θα δώσουμε λύση, αλλά, για πρώτη φορά, η λύση που φαίνεται πως προκύπτει από την ψηφοφορία της Κυριακής, μπορεί να είναι καταστροφική. Ασφαλώς, δεν θα έχουμε μια πολιτική αλλαγή ρουτίνας. Είναι πιθανό να έρθουν «τα πάνω, κάτω». Καθώς βρισκόμαστε μετέωροι στο χείλος του γκρεμνού, φρίττουμε όταν ακούμε πως το άλμα στο κενό, δεν θα μας πάει στο βάραθρο, αλλά θα μας απογειώσει στους ουρανούς της ευτυχίας. Και αυτά που λέμε, δεν είναι κινδυνολογία, είναι ορατός και άμεσος κίνδυνος.
  Φρίττουμε και απορούμε, «μα δεν το βλέπουν όσοι σπρώχνουν προς την άβυσσο; Δεν λειτουργεί το αίσθημα της απλής λογικής»; Αλλά, και πάλι αναλογιζόμαστε: «Μήπως εμείς κάνουμε λάθος; Μήπως δεν υπάρχει γκρεμνός, αλλά ένα χαλί σωτηρίας; Μήπως εμείς είμαστε στο λάθος»;
  Μακάρι να συμβαίνει αυτό. Η θέση, άλλωστε, αυτής της στήλης, έχει πάντοτε γνώμονα το καλό της Ελλάδας και δεν είναι κολλημένη σε προσωπικές εμμονές. Όμως, φοβόμαστε πως –δυστυχώς- έχουμε δίκιο. Και, αφού «Κυριακή κοντή γιορτή», θα τα πούμε την επόμενη βδομάδα, αφού πλέον δεν θα είμαστε «επί της κάλπης», αλλά «μετά την κάλπη». Οψόμεθα.
                         Ένας σοβαρός Διχασμός
  Ωστόσο, αυτό που φοβάμαι πως θα μείνει, πέρα από τα αποτελέσματα της εκλογής, είναι ένας νέος διχασμός. Αυτός των λεγόμενων «αντιμνημονιακών» και «μνημονιακών», κομμάτων και πολιτών. Οι «αντιμνημονιακοί», αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του Καμμένου, κυρίως, ονοματίζουν τους άλλους «μνημονιακούς», θεωρώντας τους ως ένα είδος μαζοχιστών, που θέλουν να υποφέρουν, που θέλουν να είναι δούλοι, τους χαρακτηρίζουν μάλιστα και ως προδότες και «εφιάλτες» -επικεφαλής και ψηφοφόρους. Όταν μιλάνε για «μνημόνιο καταστροφής» και σε θεωρούν ότι εσύ το στηρίζεις, όχι γιατί το θεωρείς ως το μόνο δρόμο σωτηρίας της χώρας, σε θεωρούν και εσένα αυτόματα ως έναν συνειδητό υποστηρικτή της καταστροφής.
  Είναι αυτό μια διχαστική πολιτική, που θα αφήσει τις πληγές της, όπως κάθε διχασμός, επί μακρόν στο μέλλον. Και επίσης, θα είναι η βασική αιτία που δεν θα επιτρέψει την εθνική συνεννόηση, για τον σχηματισμό κυβέρνησης μετά τις εκλογές. Οι αντιμνημονιακοί θα επιμένουν πως, ναι μεν να γίνει κυβέρνηση, αλλά με πρόγραμμα αντιμνημονιακό, γιατί αυτό «θα είναι το μήνυμα του λαού», ενώ το αντίθετο θα ζητούν τα κόμματα που αποδέχονται –αν και ζητούν αλλαγές- το μνημόνιο, γιατί χωρίς τη δανειοδότηση που συνεπάγεται, η χώρα θα χρεοκοπήσει. Πώς «θα τα βρουν», ώστε να γίνει «κυβέρνηση συνευθύνης», ή «οικουμενική», ή όπως αλλιώς την ονομάζουν;
  Ο πολιτικός διχασμός  έχει βάθος, πλάτος και μάκρος. Πώς να είμαστε, λοιπόν, αισιόδοξοι; Φοβούμαστε, ότι μάλλον αυτό είναι αδύνατο.  
                    Το σκοτεινό πρόσωπο της Βίας
  Μέσα σε όλα τα δεινά της εποχής, το χειρότερο ίσως είναι η έξαρση της βίας, η οποία εκδηλώνεται ολοένα και εντονότερα. Η βία σε όλες τις μορφές της: Βία στα γήπεδα, όπου, μειοψηφίες χουλιγάνων, αλλά πολλές φορές και οπαδοί «υπεράνω υποψίας» δημιουργούν σοβαρά επεισόδια, θέτοντας συχνά σε κίνδυνο ζωές αθώων ανθρώπων. Βία επίσης στους πολιτικούς χώρους, συνήθως από μέλη ακραίων πολιτικών ομάδων, όπως ακροαριστεροί και ακροδεξιοί, με πρώτη και καλύτερη τη Χρυσή Αυγή η οποία, με τον αέρα της ψήφου κοντά 450.000 πολιτών!, την έμπασαν θριαμβευτικά, δυστυχώς, στη Βουλή, σκεπάζοντας με κοινοβουλευτικό μανδύα έναν χώρο αντιδημοκρατικό, μέλη του οποίου, με γνωστές και άγνωστες πράξεις, αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο –δείγμα η προσβολή και βιαιοπραγία, έργω και λόγω, «ον κάμερα», εναντίον γυναικών «αντιπάλων». Βία επίσης, ελάχιστα δικαιολογημένη, είναι και οι περιπτώσεις αυτοδικίας, εναντίον κακοποιών, αλλοδαπών και ημεδαπών, που δυστυχώς έχουν καταλύσει κάθε έννοια ασφάλειας μεταξύ των πολιτών, ιδιαίτερα στις πόλεις, αλλά όχι σπάνια και στην επαρχία. Αυτή η βία, είναι χειρότερη από τα οικονομικά προβλήματα.
                     Κλείνουν τα σχολεία  
Πρώτα τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας, στη συνέχεια και αυτά της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, κλείνουν, καθώς ολοκληρώνεται το διδακτικό έτος. Είναι μια χαρούμενη ημέρα για τους μικρούς μαθητές, που ύστερα από πολλούς μήνες καθημερινής προσπάθειας ή έστω ρουτίνας, θα πάψουν να ξυπνούν πρωί και θα σχεδιάζουν πλέον τις διακοπές τους. Οι ευχές «καλό καλοκαίρι» μεταξύ των μαθητών, αλλά και μεταξύ των εκπαιδευτικών, είναι από τις πιο προσφιλείς που ακούγονται στη διάρκεια της χρονιάς. Γι αυτό και η στήλη, ειλικρινά και καθόλου τυπικά, εύχεται σε όλη τη μαθητική κοινότητα, Καλό καλοκαίρι.