Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Νίκος Καζαντζάκης: 54 χρόνια από το θάνατό του

             Νίκος Καζαντζάκης: 53 χρόνια από τον θάνατό του
                                                             Γράφει ο Γιώργος Ζωγραφάκης
                                                 (Μέλος Ελληνικού Τμήματος Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Ν. Καζαντζάκη)
  Στις 26 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν 53 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου Νίκου Καζαντζάκη. Είχε πεθάνει την ημερομηνία αυτή, το 1957,  στο Φράϊμπουργκ της Γερμανίας.    Μεταφέρθηκε στο Ηράκλειο και τάφηκε, στις 6 του Νοέμβρη, ψηλά στο ενετικό φρούριο Μαρτινέγκο, σ’ ένα λιτό μνήμα, καμωμένο από πέντε μεγάλες πέτρες, από ισάριθμα μέρη της Κρήτης κι έναν πιο λιτό ξύλινο σταυρό, από ακατέργαστο ξύλο καστανιάς, ενώ σε μια πλάκα γράφηκε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αποφθέγματα που γεμίζουν το ανεπανάληπτο σε όγκο και σε αξία συγγραφικό έργο του: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος».
  Πριν παραθέσω μερικά από τα ατέλειωτα αποφθέγματα από το έργο αυτό, σημειώνω λίγα λόγια για τον Καζαντζάκη:
  Ο Ν. Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης  στις 18-2-1883. Σπούδασε στη Σύρο, στο Ηράκλειο, στην Αθήνα και στο Παρίσι. Πήρε μέρος ως εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους.  Από πολύ νέος επιδόθηκε στη συγγραφή διηγημάτων, μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων, ποιημάτων, ενώ παράλληλα έκανε μεταφράσεις από την αρχαία ελληνική γραμματεία (Ιλιάδα- Οδύσσεια του Ομήρου, μαζί με τον Ι. Κακριδή) και από ξένα λογοτεχνικά έργα. Παράλληλα ταξίδευε συνεχώς σε όλο τον κόσμο, συχνά ως απεσταλμένος ελληνικών εφημερίδων (όπως στον ισπανικό Εμφύλιο, ως απεσταλμένος της «Καθημερινής»), ενώ κατέγραψε τις εντυπώσεις του σε μια σειρά βιβλίων με τον γενικό τίτλο «Ταξιδεύοντας». Είναι ίσως ο πολυγραφότερος Έλληνας συγγραφέας και σίγουρα ο πλέον μεταφρασμένος σε ξένες γλώσσες.
  Για τον Ν. Κ. ο πανεπιστημιακός Γιώργος Κουμάκης γράφει, μεταξύ άλλων: « Το έργο του Ν. Καζαντζάκη, αν έχει σημειώσει τόσο ευρεία διάδοση, αν έχει βρει τόσο βαθιά απήχηση στις ψυχές ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων και ανόμοιων πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, αν επιβλήθηκε και καταξιώθηκε στα χρόνια μας, αν απέκτησε παγκόσμια φήμη και κέρδισε μεγάλες πιθανότητες να παραμείνει κλασικό στη ροή των αιώνων, ένα έργο δηλαδή πάντα επίκαιρο, αυτό ίσως οφείλεται περισσότερο στο στέρεο φιλοσοφικό του υπόβαθρο και λιγότερο στην απλή και περίτεχνη λογοτεχνική του μορφή και πλοκή, που κρατά πάντα σταθερά ζωηρό το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ο Καζαντζάκης είναι ίσως μοναδικό φαινόμενο εργατικότητας στα ελληνικά γράμματα και από τα παραγωγικότερα πνεύματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Η «Οδύσσειά» του είναι το μεγαλύτερο έπος της λευκής φυλής. Σ’ αυτήν αναπτύσσονται ιδέες που υπάρχουν συμπυκνωμένες στην «Ασκητική» του και που είναι διάχυτες σ’ όλα του τα έργα. Η «Αναφορά στον Γκρέκο» αποτελεί κι αυτή μια συνοπτική έκθεση των αντιλήψεών του γύρω από τον κόσμο και τη ζωή.
  Μελέτησε και αντιμετώπισε κριτικά τα παγκόσμια ιδεολογικά ρεύματα, στα οποία βρήκε τις αφετηρίες και κατευθυντήριες γραμμές του στοχασμού του. Στο έργο του όμως διακρίνεται έντονα η προσωπική του σφραγίδα. Αυτά που μελέτησε ήταν κυρίως έργα φιλοσόφων και λογοτεχνών, από τους οποίους επηρεάστηκε η σκέψη του…
  Η ορμητική σκέψη του, η χειμαρρώδης γλώσσα, η απαράμιλλη εκφραστική ικανότητα, η δημιουργική φαντασία, η βαθιά αίσθηση της πραγματικότητας και προ πάντων η λογική τεκμηρίωση των απόψεών του τον ανέδειξαν δικαιολογημένα σ’ ένα από τα λαμπρότερα και καθολικότερα πνεύματα όλων των εποχών…».
  Από το πλήθος των έργων του θα μπορούσε να ξεχωρίσει κανείς την ‘ΑΣΚΗΤΙΚΉ», τον «Βίο και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», τον «Καπετάν Μιχάλη», το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», το «Αναφορά στον Γκρέκο», τον «Τελευταίο πειρασμό», το «Ο φτωχούλης του Θεού», τις «Αδερφοφάδες», το «Ο βραχόκηπος», ενώ η ποιητική του «Οδύσσεια» είναι ένα τεράστιο έπος, αποτελούμενο από 33.333 δεκαεφτασύλλαβους στίχους. Ένα δείγμα:
 « Φωνάζει αλάργα η βάρδια του βουνού, καράβι κατεβαίνει,
     φωνάζει ευτύς η βάρδια του γιαλού, «μες στο λιμάνι εμπήκε»,
    φωνάζει ο Δοξαράς* κι αρπάει τη γης: «Κρήτη καλώς σε βρήκα».
   *«Δοξαράς: Ο Οδυσσέας του Καζαντζάκη

  Οι κατά πολλούς αιρετικές πολιτικές και θρησκευτικές του ιδέες έγιναν αιτία ώστε ο Κ. να υποστεί διώξεις, ενώ αποκλείστηκε από την Ακαδημία Αθηνών χάριν του …Σωτ. Σκίπη, στις τρεις φορές δε που προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας δεν δικαιώθηκε, κυρίως εξ αιτίας παρεμβάσεων από πολιτικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους της Ελλάδας.
  Μερικά αποφθέγματα από το έργο του Καζαντζάκη:
«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή».
  « Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα κουβάρι κάμπιες –φύσηξε Χριστέ μου να γίνουν πεταλούδες!».
  «Είπα στην αμυγδαλιά, μίλησέ μου για το Θεό. Και η αμυγδαλιά άνθισε».
  « Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει».
  « Από τας καλά κερδεμένα, παίρνει ο διάβολος τα μισά. Από τα κακά κερδεμένα, παίρνει και το νοικοκύρη».
  «Αγωνιζόμαστε για τα άφθαστα, και γι αυτό ο άνθρωπος έπαψε να είναι ζώο».
  «Πυραμίδα ο άνθρωπος. Στη βάση του το κτήνος, στην κορφή ο Θεός. Χρέος μας η ανηφόρα».
  « Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι».
  « Δεν υπάρχουν ιδέες –υπάρχουν μόνο άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες –κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει».
  « Η προσευχή σήμερα λέγεται πράξη. Να ασκητεύεις σήμερα θα πει: να ζεις με τους ανθρώπους και να ανεβαίνεις κάθε μέρα, κάθε μέρα, και όχι μονάχα τη Μεγάλη Παρασκευή, με το Χριστό στο Γολγοθά. Και να σταυρώνεσαι».
  «Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν’ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτερη αρετή δεν είναι να  ’σαι ελεύθερος, παρά μονάχα να παλεύεις για την ελευθερία».
  « Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη Γη. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω».
  « Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!».
  «-Παππού αγαπημένε, είπα, δώσ’ μου μια προσταγή.
-          Φτάσε όπου μπορείς, παιδί μου.
-          Παππού, φώναξα τώρα δυνατά, δώσ’ μου πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή.
-          Φτάσε όπου δεν μπορείς, παιδί μου!...»
«Ε κακομοίρη άνθρωπε», είπε δυνατά, «μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις –το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα ’ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε φωνή, μπορεί να μας ακούσουν».
  «Στον κόσμο τούτον» συλλογίζουνταν, «θα  ’σαι αρνί ή λύκος –αν είσαι αρνί σε τρων –αν είσαι λύκος τρως. Θεέ μου, δεν υπάρχει ένα τρίτο ζώο, καλύτερο, δυνατότερο»; Και μια φωνή μέσα του αποκρίνουνταν: «υπάρχει, υπάρχει, παπα-Γιάνναρε, κάνε υπομονή. Τώρα και χιλιάδες χρόνια ξεκίνησε να φτάσει, να γίνει άνθρωπος –δεν έφτασε ακόμη. Βιάζεσαι; Ο Θεός δεν βιάζεται, παπα-Γιάνναρε».
  «Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου, σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά –θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους –να σταυρωθούν, ν’ αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης.
  Άλλον δεν έχει…»
  «Θεριό ’ναι η καρδιά του ανθρώπου. Θεριό ανήμερο… Χριστέ μου, μήτε εσύ μπόρεσες να τη μερώσεις».
  «Σαν το αρνί ’ναι κι ο Χριστός. Όμοια ανοίγει κι αυτός την καρδιά των ανθρώπων και μπαίνει ο κόσμος όλος. Όμοια θ’ ανοίξει και την Παράδεισο να μπουν οι αμαρτωλοί».
  « Πυροβάτης είναι κάθε άγιος –πυροβάτης και κάθε τίμιος άνθρωπος στην Κόλαση ετούτη που τη λέμε ζωή».
  «Έχεις πινέλα, έχεις χρώματα. Ζωγράφισε τον Παράδεισο και μπες μέσα».
  «Δεν έχουμε παρά μια μονάχα στιγμή στη διάθεσή μας. Ας κάνουμε αυτή τη στιγμή αιωνιότητα».
  «Αλάτι ο θάνατος και τη ζωή τη νοστιμίζει».
  «Μπόρα είναι μαθές η ζωή. Θα περάσει!».
  «Αυτό θα πει άνθρωπος: να πονάς, ν’ αδικιέσαι, να παλεύεις και να μην το βάζεις κάτω!».
  «Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους, να ζητάς συντρόφους».
   « Η ανώτατη αρετή δεν είναι να ’σαι ελεύθερος, είναι να μάχεσαι για την ελευθερία».
«Νιώθω σα να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή θα σπάσουν και τα σίδερα».
  «Μαζεύω τα σύνεργά μου: Όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε».
  «Δε φτάνει ν’ ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νου σου. Όλοι χύνονται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν’ ανέβουν πάλι στο φως της μέρας».
 « Η Κρήτη δεν θέλει νοικοκυραίους, θέλει κουζουλούς. Αυτοί οι κουζουλοί την κάνουν αθάνατη».
 
Αυτά είναι μερικά από τα χιλιάδες χαρακτηριστικά αποφθέγματα που συναντά κανείς διαβάζοντας  το πλήθος των έργων του Ν. Καζαντζάκη.
  Κάθε χρόνο γίνονται σε πολλά μέρη του κόσμου εκδηλώσεις, ιδιαίτερα στην επέτειο του θανάτου του. Φέτος έγιναν στην Κορέα, στο Καζαχστάν, στο Ιράκ, στη Χιλή κ.ά. Μέσα σ’ αυτό το πνεύμα εντάσσεται και το σημερινό μου σημείωμα.  


 (σημείωση: υπάρχουν πολλές φωτογραφίες του Καζαντζάκη στο διαδίκτυο –διαλέξτε μία)
 (Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εβδομαδιαία» της 15ης Οκτωβρίου 2011)
    

Κείμενο Σαββάτου 11-02-12

11-02-12 (Εβδομαδιαία)
                        Τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι
  Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, δεν έχει υπάρξει οριστική συμφωνία της κυβέρνησης και των πολιτικών αρχηγών που στηρίζουν την κυβέρνηση με την Τρόικα (δανειστές, εταίρους, δυνάστες, αφεντικά, σωτήρες, πέστε τους όπως θέλετε). Όμως, αυτό που φαίνεται οριστικό, είναι πως θα δοθεί τελικά το «σωτήριο» δάνειο, πλην με επαχθέστατους όρους. Τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι. Αυτοί οι όροι συζητούνται, αλλά, σε ό,τι αφορά τους δικούς μας, είναι μάλλον για την τιμή των όπλων, αφού οι τροϊκανοί δε φαίνεται να υποχωρούν. Και αν συζητούν για κάποιο μέτρο, απαιτούν να βρεθεί ισοδύναμο ποσό από άλλη πηγή –δηλαδή, πάλι κάποιοι θα πληρώσουν το μάρμαρο. Και οι πολιτικοί μας προσπαθούν να σώσουν εαυτούς και τα κόμματά τους, λέγοντας πράγματα που τους εκθέτουν. Ακόμη και τώρα, η ανευθυνότητα και οι κομματικοί υπολογισμοί κυριαρχούν, λες και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει.
                                        Ρεβίθια …ελληνικά
 Στο χαρτάκι, ανάμεσα στα ψώνια, έγραφε και ένα κιλό ρεβίθια. Συμπαθητικό, αλλά όχι δημοφιλές όσπριο. Βλέπω στο ράφι: Φακές, φασόλια χοντρά, φασόλια ψιλά, ρεβίθια. Παίρνω το πακέτο και το βλέπω λίγο. Ρεβίθια χοντρά, έγραφε και διάφορα άλλα. Ακόμη και μια συνταγή. Εγώ, άλλο έψαχνα. Από πού είναι αυτά τα ρεβίθια; Δε φαίνεται αυτό πουθενά. Τελικά, κάπου βλέπω: «Συσκευασία ελληνική ». Συσκευασία. Παραγωγή, πουθενά. Κατάλαβα. Τίποτα κινέζικα θα είναι, σκέφτηκα, πράγμα πολύ πιθανό βέβαια. Άστα, λέω. Θα πάρω από άλλο σούπερ, -δε χάλασε άλλωστε ο κόσμος αν δεν φάμε αύριο ρεβίθια.
  Την άλλη μέρα, στα ράφια άλλου μαγαζιού, ψάχνω και πάλι. Βρίσκω ρεβίθια σε ωραία συσκευασία, ελληνικότατης φίρμας. Ψάχνω να δω: «παραγωγή Ελλάδα». Πουθενά. Κάπου πάλι γράφει μόνο για συσκευασία. Το απορρίπτω, μάλλον εκνευρισμένος. Πιο εκεί βλέπω άλλη μάρκα, πολύ γνωστή κι αυτή. Δε βλέπω να γράφει ούτε συσκευασία, ούτε παραγωγή. Να το πάρω αυτό, μάλλον θάναι ελληνικό. Στο σπίτι, στο βόλεμα του μίνι μάρκετ που είναι τα ντουλάπια μας –καλά να πάθουμε, όσο πιο πολλά ντουλάπια έχουμε, τόσο περισσότερα πράγματα αγοράζουμε-, εκεί λοιπόν μου λέει η γυναίκα μου: «Καλά, ρεβίθια από το …Μεξικό πήρες;» Από το Μεξικό; Μα, πού το γράφει; Να εδώ, μου δείχνει. Καράφλιασα. Και το γράφει, και δεν το είδα, κι έδωσα στον συμπαθή Μεξικάνο παραγωγό –και σ’ όλους όσοι εμπλέκονται, για να φτάσει στο ελληνικό ράφι αυτό το συμπαθές προϊόν- έστω ένα μικρό ποσόν.
  Ύστερα, άρχισα να σκέφτομαι. Εμείς, λοιπόν, η Ελλάδα, με το υπέροχο κλίμα, με πολλά γόνιμα εδάφη, με πολλές παραδοσιακές καλλιέργειες, τι παράγουμε; Στην Κρήτη, που μεγάλωσα, οι δυο δυναμικές καλλιέργειες ήταν πάντα το λάδι και η σουλτανίνα σταφίδα. Τώρα, αυτά έχουν εγκαταλειφθεί. Οι παλιοί ελαιώνες ρήμαξαν, τα αμπέλια  ξεριζώνονται. Αλλού, άλλες ονομαστές καλλιέργειες, εγκαταλείφθηκαν. Στον γραφικό Άη Στράτη –γραφικό, αλλά και τόπο εξορίας χιλιάδων κουμουνιστών και “συνοδοιπόρων”- που επισκέφτηκα πρόσφατα, περίμενα να δω κάπου κάποιες καλλιέργειες που έκαναν παλιότερα το νησί ονομαστό: Τη φάβα και τις φακές. «Πού καλλιεργούνται λοιπόν αυτά τα ονομαστά όσπρια του νησιού σας;», ρώτησα. «Βλέπετε αυτά τα ρημαγμένα πεζούλια;», μου λένε και μου δείχνουν στις πλαγιές κάποια πεζούλια, εγκαταλειμμένα, γεμάτα χορτάρια. «Εκεί, κάποτε, καλλιεργούνταν αυτά τα ωραία όσπρια. Τώρα, μη ζητήσετε εδώ τέτοιο πράγμα. Κι εμείς τρώμε εισαγόμενα όσπρια.
  Εγκαταλείψαμε, λοιπόν, παραδοσιακές καλλιέργειες, μείναμε με κάποιες επιδοτήσεις της ΕΕ, χωρίς να προχωρήσουμε σε νέες, άλλες καλλιέργειες. Ακόμη και  καλλιέργειες, που «κρατιούνται» σε κάποιο βαθμό, βρήκαμε τρόπο να τις σαμποτάρουμε ουσιαστικά. Τα φασόλια των Πρεσπών και της Χρυσούπολης, όπως και τις πατάτες Νευροκοπίου και Βροντούς, βρίσκουμε τρόπο να τα νοθεύουμε. «Όλες οι πατάτες που βλέπετε έξω από τα σούπερ μάρκετ είναι νοθευμένες. Από την Αίγυπτο κι απ’ αλλού», έλεγε προχτές ο δήμαρχος Νευροκοπίου.    
  Τι μας μένει, λοιπόν; Τα σιτηρά, χωρίς επιδότηση είναι παθητικό, τα πεπόνια από τη Χιλή είναι φτηνότερα από τα ντόπια, το λάδι το ελληνικό το τρώμε πανάκριβο με ιταλικές ετικέτες –ωστόσο αποφεύγουμε τις ελληνικές, ίσως και μη έχοντας άδικο-, τέλος πάντων, δεν έχουμε προσανατολισμό παραγωγής, αλλά ούτε και κατανάλωσης, καταναλώνουμε πολύ περισσότερα απ’ ότι παράγουμε. Μήπως τελικά φταίμε όλοι μας για τη σημερινή κατάντια της χώρας μας;

Άσπρη μέρα: Τελικά, χιόνισε και στον Πολύγυρο. Είδαμε, τουλάχιστον στο θέμα του καιρού, άσπρη μέρα.

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

κείμενο Σαββάτου 4-02-12

4-02-12 (Εβδομαδιαία)
                                   Οι Γερμανοί ξανάρχονται;!
  Βέβαια,  πληρώνουμε τις συνέπειες των δικών μας πράξεων. Με κύρια ευθύνη των ιθυνόντων (σπατάλη, διαφθορά, αλόγιστες δημόσιες δαπάνες κλπ), αλλά και με δική μας συμμετοχή – με τις συχνά παράλογες απαιτήσεις μας για κάθε είδους «συμπαράσταση της πολιτείας», για διορισμούς, βολέματα κλπ-, οδηγήσαμε τη χώρα σε ουσιαστική χρεοκοπία. Ουσιαστική «εκτός εάν» υλοποιηθούν οι αποφάσεις για το δάνειο –μαμούθ των 130 δις με παράλληλο γενναίο «κούρεμα» του χρέους. Έτσι μπορούμε να αποφύγουμε τη χρεοκοπία και να ξαναβρούμε το δρόμο της σταθερότητας και της ανάπτυξης.
  Σ’ όλη αυτή τη διαδικασία, θετική ασφαλώς είναι η στάση των «εταίρων» μας που, μαζί με το ΔΝΤ, θα μας δώσουν αυτά τα δάνεια, αφού ο δανεισμός από τις λεγόμενες «αγορές» είναι πλέον αδύνατος. Και πρέπει να θεωρήσει κανείς δικαιολογημένο να απαιτούν «να πάρουν τα λεφτά τους πίσω», ειδικά αυτά που δίνουν τα κράτη μέλη. Είναι κατανοητό αυτό. Όμως, ειδικά η Γερμανία, που ελάχιστα πάσχει δανείζοντας την Ελλάδα (αφού κερδίζει με τον δανεισμό αυτό), καθώς συμπεριφέρεται ως ντε φάκτο αφεντικό της ΕΕ, συχνά ξεπερνά τα όρια και προκαλεί δικαιολογημένες αντιδράσεις. Ειδικά στο θέμα της λεγόμενης «επιτροπείας», η Γερμανία δείχνει πρόσωπο που θυμίζει λογικές κατακτητή. Αυτό που ακούγεται είναι πως προτείνει να εγκατασταθεί στην Ελλάδα ένας επίτροπος που θα έχει την ευθύνη της εκτέλεσης του προϋπολογισμού, πράγμα που σημαίνει πως ουσιαστικά εκχωρείται το πιο σπουδαίο μέρος της διακυβέρνησης της χώρας μας σε έναν ξένο, που θα δρα ως κατοχικός κυβερνήτης. Αυτό το πράγμα, ακόμη και ως σκέψη, είναι εντελώς απαράδεκτο και θίγει βάναυσα το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει ουσιαστικά ανεξάρτητο κράτος. Είναι να απορεί κανείς: Αυτό γίνεται τυχαία, ή θέλουν έτσι να μας εξωθήσουν σε έξοδο από το ευρώ και άτακτη χρεοκοπία; Και, επειδή σ’ αυτό πρωτοστατούν οι Γερμανοί, δεν είναι φυσικό να μας φέρνουν στο νου πολλά πράγματα που –κακώς- είναι ξεχασμένα, και πιο πολύ τα κατοχικά δάνεια, τις επανορθώσεις που δεν έγιναν ποτέ και άλλα σημαντικά πράγματα που αφορούν στις σχέσεις μας με τη Γερμανία, αλλά και στις σχέσεις της Γερμανίας με όλο τον κόσμο, καθώς αυτή η χώρα βαρύνεται με δυο παγκόσμιους πολέμους. Και για να μην πούμε, ως τραγωδία πια και όχι ως  κωμωδία πως «οι Γερμανοί ξανάρχονται»!.
                   Χωρίς ηγεσία το ΠΑΣΟΚ. Γιώργο, δεν το βλέπεις;
  Το ΠΑΣΟΚ, το μεγάλο αυτό κόμμα, είναι χωρίς ηγεσία. Έτσι γίνεται σκορποχώρι και φυλλορροεί. Γιώργο, δεν το βλέπεις; Και ο κόσμος, Γιώργο, καθόλου δε νοιάζεται αν θα είσαι ή όχι πρόεδρος της Σοσιαλ. Διεθνούς. Όταν είπες «θα κάνω το καθήκον μου» τι εννοούσες ως καθήκον; Τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ;   
                                 Κυρ Γιάννη, μην εκθέτεις τον εαυτό σου
  Πολλά υπέρ, αλλά και πολλά κατά μπορεί κανείς να βρει στον Γιάννη Μπουτάρη, δήμαρχο σήμερα της Θεσσαλονίκης. Στα κατά, ότι συχνά λέει κάτι χωρίς πριν να το αναλογιστεί στις σωστές του διαστάσεις. Ας πούμε λοιπόν πως η έκφραση «η Χαλκιδική θα ήταν ένα κωλοχώρι χωρίς τη Θεσσαλονίκη» ήταν μια απερίσκεπτη κουβέντα του Μπουτάρη. Η Χαλκιδική, μοναδική στις φυσικές ομορφιές, ιστορική από κάθε άποψη, που διαφημίζει τη Μακεδονία και την Ελλάδα διεθνώς, που είναι εξαιρετικός τουριστικός προορισμός, είναι ένας παράδεισος με η χωρίς τη Θεσσαλονίκη. Και, αν τα βάλει κάτω κανείς, ποιος κερδίζει περισσότερο; Η Χαλκιδική από τη Θεσσαλονίκη ή η Θεσσαλονίκη από τη Χαλκιδική; Κυρ Γιάννη, μας χρωστάτε, δεν σας χρωστάμε. Και ακόμη: Πόσοι και πόσοι Θεσσαλονικείς δραστηριοποιούνται, όχι πάντα με τον σωστότερο τρόπο, στη Χαλκιδική; Και για την αυθαίρετη δόμηση, ποιοι ευθύνονται; Άστα καλύτερα. Αντιπαλότητα με την ωραία και ιστορική Θεσσαλονίκη (μας) δεν θέλουμε. Μην μας προκαλείτε όμως, αφού μάλιστα μας είστε –κατά τα άλλα- συμπαθής.  
                                      Σε τι κόσμο ζούμε…
  Διαβάζω στο Nooz.gr.: « Τραγικό τέλος είχε μια τριαντάχρονη Αυγανή, η οποία έχασε τη ζωή της από τα χέρια του συζύγου και της πεθεράς της, που την έπνιξαν επειδή γέννησε για τρίτη φορά …κορίτσι! Ελαφρυντικό: Ο σύζυγος της της είχε πει ότι αν γεννούσε πάλι κορίτσι θα τη σκότωνε (κι αυτή, η ανόητη, πήγε και του γέννησε κορίτσι, έργο και ευθύνη δικιά του, φυσικά).
  Άλλη είδηση: Στη γειτονική επαρχία (πάλι) του Αυγανιστάν, μια έφηβη διασώθηκε από την αστυνομία μετά το βασανισμό της από τα πεθερικά της και την κράτησή της επί έξι μήνες στην τουαλέτα, επειδή αρνούνταν να εκπορνευτεί!
  Όμορφος κόσμος! Δεν συμφωνείτε;

κείμενο Σαββάτου 28-01-12

28-01-12 (Εβδομαδιαία)
                                     Έφυγε ο Αγγελόπουλος!
 Έφυγε χθες, εντελώς αδόκητα, ο μεγάλος Θόδωρος Αγγελόπουλος. Η Ελλάδα ακόμη πιο φτωχή –και στον πολιτισμό!
                                Οι μαφίες της Θεσσαλονίκης
  Κάτω από την επιφάνεια της φαινόμενης κοινωνικής ζωής μας, συχνά κρύβεται ένα άλλο φάσμα ζωής και μεις ούτε το βλέπουμε, ούτε το φανταζόμαστε ή συχνά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Κάπως έτσι έσκασε η μπόμπα με τα τέσσερα κυκλώματα εκβιασμών και τοκογλυφίας που δρούσαν στη Θεσσαλονίκη και πέραν αυτής. Τέσσερις εγκληματικές οργανώσεις, συνεργαζόμενες συχνά, δρούσαν κοντά δέκα πέντε χρόνια, εμπλέκοντας χιλιάδες θύματα, που έπεφταν στα έξυπνα στημένα δίχτυα τους. Άνθρωποι της αγοράς, που οι δουλειές τους λόγω και της κρίσης, είχαν σοβαρά προβλήματα κεφαλαίων για να μην καταρρεύσουν, επισημαίνονταν από τις μαφίες αυτές και τους εγκλώβιζαν τα αμαρτωλά κεφάλαιά τους, τα οποία εμφάνιζαν ως σωσίβια. Όμως, να έχεις μεγάλα οικονομικά προβλήματα, και να δανείζεσαι με 10 ή 20 ή και 50% τον μήνα!!, είναι σκέτη αυτοκτονία. Και οι δανειστές εισέπρατταν τους εγκληματικούς τόκους με «φουσκωτούς» και ωμές απειλές κατά της ζωής των θυμάτων και των οικογενειών τους. Κάπως έτσι εξαφάνισαν ολόκληρους επιχειρηματίες, αρπάζοντας χρήματα, σπίτια, κτήματα, κοσμήματα. Συχνά αυτό γινόταν σε συνεργασία με «συγγενική» οργάνωση, η οποία εμφανιζόταν ως σωτήρας, δήθεν για να βοηθήσει όταν η εξόφληση προς την πρώτη οργάνωση γινόταν αδύνατη.
  Η σύνθεση των οργανώσεων; Άνθρωποι της αγοράς, «εισοδηματίες», πλαισιωμένοι από τους απαραίτητους δικηγόρους, εφοριακούς, στελέχη του ΣΔΟΕ, αλλά και έναν τουλάχιστον δημοσιογράφο, ανώτερο πάσης υποψίας, αφού ήταν ανώτερο στέλεχος της κρατικής τηλεόρασης, πολύ κοντά στην εκκλησία (Πατριαρχείο, Μητροπόλεις κλπ), αλλά και ανυποχώρητος «εθνικόφρων» -γνωστές οι αναμεταδόσεις τους  παρελάσεων, ρεπορτάζ εθνικού περιεχομένου κλπ. Πολλοί μάλιστα από τα μέλη αυτών των οργανώσεων, που τσέπωναν τελικά εκατομμύρια, εμφανίζονταν χωρίς εισόδημα, χωρίς καν να κάνουν φορολογική δήλωση. Αυτή λοιπόν η ιστορία της τετραπλής μαφίας της Θεσσαλονίκης, αποκαλύπτει πόσο σάπια είναι εκτεταμένα μέρη της ελληνικής κοινωνίας, πόσο η ανομία, η βία, η εκμετάλλευση, και άλλα αρνητικά χαρακτηριστικά, έχουν δηλητηριάσει το κοινωνικό σώμα, ώστε κάτω από τη επικαλυμμένη επιφάνεια να κυριαρχεί αρνητικό και επικίνδυνο κοινωνικό περιεχόμενο. Αυτή είναι η «από Θεού ευλογημένη ελληνική φυλή» και άλλα τέτοια παρόμοια, τα οποία ακούμε κατά καιρούς και κοντεύουμε να τα πιστέψουμε.
    Κυβέρνηση Παπαδήμου: Κινδυνεύει να καταρρεύσει λόγω του …ωραρίου των    
                                         φαρμακείων!
  Το φαινόμενο μιας κυβέρνησης, που θεωρητικά στηρίζεται στη σπάνια πλειοψηφία πάνω από 250 βουλευτών, να μη μπορεί να περάσει διάταξη που καθορίζει το ωράριο των φαρμακείων!, θα μπορούσε να είναι θέμα παραπολιτικό για γέλια. Όμως είναι για κλάματα. Δεκάδες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ευθέως το καταψήφισαν, ενώ άλλες δεκάδες βουλευτές της ΝΔ, βγήκαν στους διαδρόμους για να μην ψηφίσουν. Ήταν δηλαδή τόσο σοβαρό το θέμα που χαλά το γουίκ εντ των φαρμακείων, ώστε να γίνει αυτό το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα; Αν η συνοχή και η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης «σωτηρίας» -όπως (πρέπει να) είναι στην πραγματικότητα της κυβέρνησης Παπαδήμου, δοκιμάζεται και απειλείται από τέτοιας ελάσσονος σημασίας ψηφοφορίες, πώς να δουλέψει αυτή η κυβέρνηση και πώς θα περάσουν στη Βουλή σοβαρά θέματα όπως το νέο μνημόνιο κλπ; Μήπως έχουμε ξεφύγει εντελώς;
                                 Βρε Χρυσοχοϊδη…
  Χρυσοχϊδη, είσαι ένας ικανός και δραστήριος πολιτικός, που μπορείς να αποδώσεις σε οποιοδήποτε υπουργείο και έχεις αφήσει θετικό έργο, ιδιαίτερα στο υπουργείο Δημός. Τάξης. Όμως, ως εκεί. Οι φιλοδοξίες σου να ηγηθείς στο μεγαλύτερο κόμμα της Ελλάδας, στα τελευταία τριάντα χρόνια, να γίνεις δηλαδή ένας «εν δυνάμει» πρωθυπουργός της χώρας, έπρεπε να καταλάβεις πως αυτό ξεπερνά τις φιλοδοξίες και ικανότητές σου. Και πιο πολύ, αγαπητέ Μιχάλη, η προσπάθειά σου να εμφανιστείς σήμερα ως πολέμιος της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης στην οποία συνεχώς συμμετείχες, ενώ κατά τη διάρκεια των πολύωρων συνεδριάσεων του Υπ. Συμβουλίου καμιά αντίρρηση δεν προέβαλλες, ούτε και παραιτήθηκες αν γενικά διαφωνούσες με την πολιτική που τώρα χαρακτηρίζεις καταστροφή της χώρας, αυτή λοιπόν η στάση σου σήμερα, που αποβλέπει να σε εμφανίσει αντιμνημονιακό, εν όψει της εκλογής νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αντί να σε ανεβάζει, όπως νομίζεις, αντίθετα σε θέτει σε ανυποληψία στην κοινή γνώμη και ειδικά στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Ήταν δήλωση υπουργού πρώτης γραμμής ότι «δεν διάβασες το μνημόνιο που ψήφισες;» Έγινες περίγελως και αρνητικό πρωτοσέλιδο. Κρίμα. Ως υποψήφιος πρόεδρος αυτοπυρπολήθηκες.